Şekersiz Geçen 1 Ay #nosugarchallenge

Şekersiz beslenme deyince internette kendi kurallarıyla şekersiz beslenmeyi başarmış yerli yabancı onlarca hikaye bulmak mümkün. İnsan biraz araştırınca heves ediyor, biraz daha araştırınca heyecanlanıyor ve en son That Sugar Film’i izleyince rayından çıkıp o gün derhal şekeri kesmeye karar veriyor. Dediğim gibi herkesin farklı kurallar çerçevesinde gerçekleştirdiği bu beslenme şeklinde ben de kendi kurallarımı kendim koydum.  Şekersiz beslenmeyi denemekteki amacım damağıma şeker tadını olabildiğince unutturmak, vücudumda yarattığı değişiklikleri gözlemleyebilmek  ve beni daha ‘sağlıklı beslenme odaklı’ bir bilince taşımasını hedeflemek olduğu için de şekersiz diyetimin, ortalamanın biraz üstü bir zorlukta olduğunu söylemek pek yanlış olmaz.  Şekersiz beslenmemi düzenlerken hangi yiyecekler kan şekerimde ani iniş çıkışlara sebep olur diye düşünerek düzenleme yaptım ve dolayısıyla bir çok şeyi hayatımdan çıkarmış oldum. 

Mart ayı boyunca bunları asla tüketmedim;
-          İlave şeker içeren besinler (çikolata, reçel, fıstık ezmesi vs.)
-          Doğal şeker içeren ve şeker oranı yüksek olan besinler (bal, pekmez, kuru üzüm, hurma vs.)
-          Şekerli gazlı-gazsız içecekler, alkollü içecekler ve %100 doğal meyve suları (kola,bira, şarap, icetea, paketli/doğal meyve suları vs.)
-          İşlenmiş beyaz un içeren besinler (ekmek, pasta,kek, börek, poğaça, light bisküviler, makarna vs.)
-          Basit karbonhidrat olarak nitelendirilen ve kan şekerinde ani yükselişlere sebep olan besinler (pirinç, patates vs.)
-          Paketli koruyucu içeren hazır gıdalar (cips, gofret, diyet ürünler, akla gelen her türlü abur cubur vs.)

Bunları ise limitli tüketmeye özen gösterdim;
-          Bakliyatlar
-          Meyveler
-          Kuru meyveler
-          Bulgur
-          Domates salçası
-          Kızartma (1-2 kez sadece balık)
-          İşlenmiş gıdalar (Sucuk, salam, füme et gibi)
-          Sağlıklı karbonhidratlar (Yulaf ezmesi, kinoa vs.)

Öte yandan “ee ne yedin o zaman?” derseniz bunlara da Allah ne verdiyse gömüldüm;
-          Et ve et ürünleri
-          Süt ve süt ürünleri
-          Sebzenin her türlüsü
-          Kuru yemiş (ceviz, badem, fındık, fıstık)
-          Sağlıklı yağlar (Tereyağı, zeytinyağı, avakado ve kuruyemiş)
-          Sağlıklı tohumlar (Chia, keten, çörekotu)

Peki bir ay içinde nasıl yaşadım?
-          İlk birkaç gün internette de okuduklarımın etkisiyle sürekli tatlı krizine girmeyi bekledim ama beklediğim krizler hiç de öyle şiddetli gelmedi. Bir ay içinde belki iki üç kez gözüm dönmüşçesine yemeğe saldırmak istedim ama neyse ki her seferinde sağlıklı alternatiflerle orta yolu bulmayı başardım.
-          İnternetteki yazılarda şekeri bırakırken insanların daha kolay sinirlendikleri, depresif oldukları ve deli baş ağrıları çektikleri falan yazıyordu ama bana bunların hiçbirisi olmadı. Bunu da zaten normalde çok da fazla şeker tüketmeyişimize bağladım.  Bence ülke olarak hamur işlerine olan bağımlılığımız şekere olan bağımlılığımızın önüne geçiyorken Amerikan tarzı beslenen yabancılar şekeri bırakırken bizden çok daha fazla zorlanıyor.
-          Herkesin en merak ettiği  şey olan kilo kaybı konusuna gelirsek… Bu süreçte ben de deneyen diğer herkes gibi kilo verdim. Üstümden atmak isteğim 3-4 kilo vardı ve ben 1 Marttan 1 Nisana kadar bu kiloların tam 2,8’ini verdim.  Bu gözle görülür değişimi çevremdeki herkes fark etti ve kıyafetlerimin hepsi net bir şekilde bollaştı. Gel gelelim ben bu 1 ay içinde yoğun bir şekilde spor da yaptım. Haftada minimum 3 ve genellikle 4 kez ağırlık ve kardiyo çalıştım ve de eminim bu kilo kaybında bu egzersizlerin de büyük rolü vardı. Dolayısıyla vücut kitlenize göre kilo kaybında çok büyük değişiklikler gözlemeyi ummak bana kalırsa realistik olmaz.  Ne biliyim şekeri bırak ayda 6-7 kilo ver falan… Nasıl ki bu kilolar 3-5 poğaça börekle gelmiyorsa, üç-beşini eksik yiyince de maalesef gitmiyor.
-          Bir ay boyunca çok aç kaldın mı derseniz eğer, ilk birkaç günkü alışma sürecinde bi afalladım belki ama çok kısa bir sürede düzenimi buldum ve o günden sonra hiç aç kalmadım. İş yerinde az çorba-bol salata-ana yemeğin etleri ve sebzeleri-yoğurt yedim, evde bol bol sebze ve protein ağırlıklı beslendim ama örneğin hiçbir zaman “aa bu çorbanın içinde unlu terbiye var bunu yiyemem” demedim. Böyle küçük miktarlarda alınan unu da hayatımdan çıkarsaydım yiyecek şey bulamayıp diyetten sıkılırım diye korktum ve çok ufak ayrıntılarla kendimi darlamadım.  Şekersiz beslenmeye alıştıkça ve kan şekerim düzene girdikçe artık öğünler arasında açlık hissetmez olmuştum ve dolayısıyla takip eden öğünde de yediğim şeylerle hep tok hissedebildim.
-          Bu süreçte şeker ihtiyacımı karbonhidrat, süt ve süt ürünleri gibi şeylerden karşıladım ve bunun yanında kendime her gün sadece 1 meyve tüketme izni verdim.  Bir ay içinde belki 1,5-2 kilo muz, 1 kilo falan portakal ve yarım kilo kadar da çilek tüketmişimdir. Çoğunlukla her gün bir meyve tüketsem de bazı günler hiç tüketmediğim bazı günler de 1 yerine 1,5 -2 tükettiğim olmuştur. Kendimi darlamadım. Meyve yiyemediğim zaman çok sevdiğim kuru inciri kendime haram etmedim ve 1 ayda belki 15 civarı da küçük boy kuru incir tüketmişimdir.
-          Abur cuburun hiçbir türlüsünü asla ama asla tüketmedim dahası canım abur cubur çektiğinde sağlıklı alternatifler geliştirdim ve artık favori abur cuburum bunlar. Ne mi? Örneğin 1 yerli muz, 2 ceviz içi 1 bardak yarım yağlı süt benim abur cuburumdu. Eskiden önüme bunları koysalar üşenmeden bakkaldan gidip çikolata alır onu yerdim de yine de bunlara yan bakmazdım ama meyveyi bile kısıtlı yiyince insan, inanın o yediği kadarcık meyveyi  nutella tatminiyle yiyor. Sonra hastalıklı derecede cips yerdim eskiden ama artık onu fıstık ve çekirdeğe dönüştürdüm. Canım tuzlu atıştırmalık çektiğinde bi avuç fıstık 2 avuç çekirdeği kendime hiç reva görmedim. Ayrıca harika bir spor öncesi öğünü olarak bir avuç tuzlu fıstık ve bir bardak yarım yağlı ayranı keşfettim, bundan böyle de tek geçerim.
-          Bool bool su ve bitki çayı içtim. Günde 2 litre su, iki üç kupa bitki çayı içtim. Zaten bitki çayını ezelden şekersiz olarak içer ve çok severim dolayısıyla favori içeceğim olmaları kolay oldu.  Gazlı içecek falan zaten sevmezdim, vazgeçmek zor olmadı… Alkolü, tadını ve verdiği yaşam sevincini çok severim. Şarap ve biraya da bayılırım ama bu dönemde bunların da hepsinden uzak durdum ve artık sınırlı tüketmekte de kararlıyım(bırakırım diyemem, seviyorum çünkü bırakamam)

1 ay içinde çok şey değişti
Mart ayı kendimi başarmak konusunda attığım en büyük adım oldu. Sadece 6 ay öncesinde alkol, abur cubur, sigara ve sağlıksız beslenme günlük hayatımın bir rutiniyken bu 1 ay kendimi hepsinden birden mahrum bırakmayı başardım(Sigarayı yeni yılda bırakmıştım), düzenli sporun da yardımıyla bedensel, ruhsal ve bilinç olarak birsürü değişiklik yaşadım.
-          Birkere artık düşünmeden ne buluyorsam ağzıma tepiştirme yöntemiyle yemek yememe mümkünat yok çünkü bir çok besinin faydası ve zararı konusunda çok bilinçliyim. Bile bile sağlıksız beslenemem
-          Nefis köreltmek diye bir şey varsa ben bunun canlı örneğiyim.  Bir müddet sonra insanların yanımda abur cubur yiyişleri beni hiç rahatsız etmemeye başladı ve hatta bir noktada onlar için üzülmeye başladım… Çünkü insan anca dışarıdan dikkatlice bakınca gereksiz yere yenen onca şekeri fark edebiliyor.
-          Eşim daha mutlu göründüğümü söyledi. Bence de öyle… Kendime hedef koymak ve başarabildiğimi görmek  beni her gün gururlandırdı, mutlu etti. Bazı hazlardan vazgeçmenin çok zor olduğunu düşünürdüm oysa anladım ki her şey biraz sabır ve biraz zaman işi…
-          Kendimi daha dinç hissettim. Eskiden çok büyük ve bol şekerli-karbonhidratlı öğünler yedikten sonra üstüme deli rehavet çöker gözümü açık tutamaz hep uyumak isterdim.  Oysa bu 1 ay içinde uyuyakaldığım yegane zamanlar deli gibi yardırdığım spor sonrası TV karşısıydı.
-          Acıkmadım. Hatta acıkmayışıma şaşırdım. Eskiden sabahları günde iki poğaça yerdim saat 7buçuk gibi, sonra işte öğle yemeğini edene kadar açlıktan kıvranırdım. Geçtiğimiz 1 ayda ise sabah 1 yumurta az peynir zeytin ve bir tam tahıllı wasa ile kahvaltı ediyor tee 1e kadar adam gibi acıkmıyordum… Dolayısıyla acıkma hissinin tamamiyle kan şekeri yükselişiyle ilgili olduğunu kavradım. En büyük aydınlanmam bu oldu belki de… Çünkü insanın karnı acıkmayınca  gözü de acıkmıyor ve diyet yapmak, sağlıklı beslenmek çok kolaylaşıyor.
-          Canan Karatay’ı anladım. Her ne kadar sorulan her ilgili ilgisiz konuyu bir şekilde şeker tüketimine getirip insanların hayatına “ŞEKER YEMEYİN” diye karabasan gibi çöktüyse de aslında adam bayaa haklı beyler.
-          İnsanlara örnek oldum. Bu süreçte “ama ben tatlıyı asla bırakamam” diyen insanlara örnek olup, bilinçlenmelerinde rol oynadım. İş yerinde iki arkadaşım benim deneyimlerimden sonra şekeri bıraktı.  Eşimse önce “beni karıştırma ne yaparsan yap” dedi ama sonrasında 1 ay boyunca %100 olmasa da %80 oranında bana eşlik etti ve 4 kilo kadar da o verdi.
Yanisi denemekle kaybetseniz kaybetseniz anca kilo kaybedersiniz. İnsanoğlu her şeye alıştığı gibi şekersizliğe de alışıyor, ekmeksizliğe - hamursuzluğa da alışıyor… Ama hayatınızın sadece 1 ayını böyle disiplinli bir şekilde beslenmeye adayabilirseniz beslenmenin hiç de o kadar karmaşık olmadığını kavrayabilir ve geleceğinize – sağlığınıza çok büyük yatırım yapmış olursunuz.

Bu arada tam araştırmadığımdan bilmiyorum ama şekersiz bir hayatın diyabet, tansiyon, kalp  ve benzeri daha bir çok hastalığa nasıl iyi geldiği ve aşırı şeker tüketiminin bizleri nasıl günden güne zehirleyip ölüme götürdüğüyle ilgili onlarca araştırma bulabilirsiniz. İşin bir de bu boyutu var…
 
Sonuç olarak 75 yaşına geldiğinizde hedefiniz aşağıdakilerden hangisi olurdu?
A) Hala hayatta olmak
B) Kendi başına tuvaletini yapabilmek
C) Her gün dışarı çıkıp egzersiz yapabilmek

C diyorsunuz biliyorum. C  mümkün arkadaşlar…
C mümkün :)

 *resimdeki bayan 75 yaşında bir body-building sporcusu
**içerik vejetaryen olmadığım dönemlerde hazırlandığı için et  yemeyle ilgili konular içermektedir.