Ben küçüklüğümden beri ara ara diyet yaparım. Küçükken kerkenez gibi zayıftım ama nedense yine de diyet yapmaya özenirdim, çok küçüktüm ve de kendi kendime "Ay olmaz, ekmek yiyemem diyetteyim!" derdim... Annem de hiç ses etmez, aburla cuburla bozmaya çalışmazdı diyetimi. Ailecek bilinçsiz de olsak daha sağlıklı beslendiğimiz günlerdi. Ailemizin kalkınma dönemiydi, annem babam harıl harıl çalışıp evimizi kurmaya uğraşırdı biz de abur cubura para veremeyecek çocuklardık... Şimdi düşünüyorum, aslında hayat o dönemlerde ne güzelmiş. Canım tatlı isterdi annem kendi yaptığı reçelleri ev yoğurduna katıp bi kase koyardı önüme. Canım içecek bir şeyler isterdi annem kendi yaptığı kompostaları doldurur doldurur verirdi, bi anda karnım acıktı diye bağrınmaya başlardım annem bi salatalık soyar tutuştururdu elime. Sabahları kahvaltı edesim gelmezdi hiç, annem zorla tıkıştırırdı ağzıma... Cips değil çekirdek yerdik, ki zaten onları da annem çiğden alır az tuzlayıp fırınlardı. Yanisi annem sağ olsun kerkenez gibi olduğum dönemlerde aslında beni tam da olması gerektiği gibi beslerdi. Okuldayken harçlığım simit ayran almaya yeterdi. Zaten mahalle okulunda acil bir şey olsa herkes birbirini tanıdığı için de fazlası hiçbir zaman gerekli olmadı. Sonuç olarak liseye başlayana kadar hayatımda hiçbir zaman kilo kaygısı taşımadan yedim içtim. Diyet yaptıysam da nedense hep özendiğimden yaptım.
Liseyi mahallede değil de şehrin diğer ucunda okumaya gidince herşey değişti hayatımda. Birincisi ailem ekonomik olarak daha iyi durumdaydı, ikincisi artık uzakta okuduğum için cebime ne olur ne olmaz parası koyuyolardı, üçüncüsü lise yıllarım tikilerin arasında geçti ve nedense bir simitle doyabilecekken, simit yemenin ezik gözükeceğini düşündüm, o şekilde düşündürtüldüm... Sonuç olarak sanki sağlıklıymış gibi her gün döner ekmek, kola, patates menüsü ve bunun köfte ekmek, adana ekmek, sucuk ekmek gibi varyasyonlarıyla kendimi tıkıştırmaya başladım. Her gün öğle arasında bunları tıkınıyor bir de üstüne son tenefüslere doğru gidip abur cubur bombardımanı yaşıyordum. Vay arkadaş tüm bu beslenme değişikliği hazırlıktan lise 1e kadar 5-6 kiloluk bir değişim olarak yansımıştı bünyeme. Bense saf gibi giydiğim kıyafetlerin olmadığını gördüğümde "büyüyorum, artık çocuk değilim" diye seviniyordum. Ergenliğime tüküreyim!!! Neyse işte ben şişman değil ama normalden hallice hafif tombik yanaklı 'chubby' bi hal almaya başlamıştım... Ta ki lise sona kadar...
Üniversite için Bursaya taşındığım ilk yıl, ortama ayak uydurup kendi hayatımın tüm sorumluluğunu sırtliycam diye yemeyi içmeyi unutmuş ve 2. öğretim olduğum için de uyku düzenimin de içine bir güzel etmiştim... Haliyle aylar sonra beni ilk kez gören annemin gözlerini sulandırmış, "ay bu çocuk uzaklarda açlıktan ölücek" korkusu yaşatmıştım. O zamanlar zayıfı sağlıklı sanıyodum... Ki hiç değildi... Sabaha kadar uyumaz, uyanınca bi sandviç yapar yer okula gider, okuldan sonra da makarnanın envai çeşidini pişirir yer ve sonra sabaha kadar yine aç ve uyanık olurdum... 1 sezon diziyi 1 günde bitirebildiğim aylaklık günleriydi... Tabii ki bünyemin bu saçma düzene isyan edip yeniden kilo alacağı günler yakındı. Ki bu da arkadaşımla ilk defa kendi evimize taşındığımız zaman yaşandı.
Kendi evimizi öyle sahiplenmiş, bu büyük sorumluluk bizi öyle mutlu etmişti ki, bir hevesle akşamları 3 çeşit yemek + salata + tatlı yapar olmuştuk. Sabahları öyle bi kahvaltı ediyoduk ki şimdi düşününce yemin ederim kusasım geliyor...Aynı kahvaltı sofrasında hem yumurtalı ekmek, hem patates kızartması, hem bimde satılan dandik burger salam kızartması, hem de sucuk kızartması olabiliyodu. Ay çiçek yağı haftalık alışveriş listemizin demirbaşı olmuştu... Erkek arkadaşım bize yemeğe geldiğinde 'siz ne biçim kızsınız, 1 tencere makarnayı 3e bölüyoz, hiç bana bi kaşık fazla atayım demiyonuz. Ben doyuyom siz arkasından hala yemek aranıyonuz' diye isyan ederdi. Ama ben bir tencere makarnayı 3e böldüğüm üniversite günlerimden sonra, aynı erkek arkadaşım kocam olunca, bir tencere makarnayı kendisiyle ortadan ikiye bölmek suretiyle de paylaştım. :D
Neyse sonuç olarak üniversite hayatımda hep hafif toplumsu halime devam ettim. Kalçalarım, bacaklarım çatladı ben yine de sağlıksız beslendim. Nasıl bi öküzlükse, bir litre kutu icetea alır içine bi pipet takar, bitirene kadar yavaş yavaş içerdim.Pizzacıya abone oluşumu, haftanın iki üç günü eve hamburger pizza sipariş edişimi falan hiç anlatmıyim... İçim acıyo...
Sonra hayatımın Almanyada beslenme evresi başladı. İlk gittiğimde tosun tosun bişeydim her cuma pizza bira günümdü, onun dışında da neredeyse her gün az çok içki içer, aklınıza gelebilecek sağlıksız beslenme alışkanlıklarının her türlüsünü sergilerdim. Ta ki erkek arkadaşım yanıma gelmeye karar verene kadar... Onun gelmesine 1-2 ay kala başlamış olduğum diyet en sonunda kanıma işleyecek, diyeti hayat tarzına döndürme konusunda bana ilk adımı attıracakatı. Öğle yemeklerinde her gün süpermarketten aldığım hazır sezar/tonbalıklı/peynirli salatayı tüketmeye başladım. Yemek üstüne yediğim üç dilim nutellalı ekmeği bıraktım (buraya bi tane gülerken gözlerinden yaş gelen emoji hayal edin), araları kuru meyve mixleriyle geçiştirmeye başladım ve akşam olunca diyeti kafamda bitirip ne istersem onu yerdim, pizza makarna döner çin yemeği(o zamanlarımın favorileriydi) ne bulduysam yedim. Yaşadığım şehir almanyanın pahalı toplu taşıma araçlarına para vermeye değecek kadar büyük değildi ben de zaten her yere hep yürüyodum ama bu sefer yolları uzata uzata yürümeye başladım ve aslında sadece öğle yemeklerinde salataya dönerek bissürü kilo vermiş oldum. İşin güzel yanı evimizde tartı da yoktu ve ben diyet yapıyordum ama kilo verip vermediğimden hiç emin olamıyordum. Ta ki erkek arkadaşım gelip 'Oha sana nolmuş' diyene kadar...
Öyle işte yıllar geçti, erkek arkadaşım kocam oldu, düğünde taş gibi gelindim, yeni hobiler edinmiş spora çok yönelmiştim. trekking, bisiklet, yüzme ne ararsan benden sorulur olmuştu taaaa kiiii (vay arakdaş bitmedi hayatımın takileri) evlilik sonrası göt göbek sendromuna yenik düşene kadar... Bir sene içinde yılların emeği yerle bir olmuş tee lise hayatımda bıraktığım en düpçik hallerime geri dönmüştüm (Kafanızda bir resim canlandırmak açısından ölçü belirtmek gerekirse 1,68 Boy - 63 Kilo) Nasıl olsa bu kiloları vercem dedikçe yemiş de yemiş, bir de yıllar içinde edinmiş olduğum iğrenç pislik gerizekalı alışkanlık olan sigaradan kurtulmaya çalışınca vücut hepten alıp başını gitmişti(buraya da bitane halay çeken latin kız emojisi pliiz) günler birbirini kovalayıp durdu, 2016 yeni yılına girerken oluşturduğumuz menüye geri dönüp bakınca tüm salataların mayonezli ve geri kalan her şeyin kızartma olduğunu falan farketmeceli günler yaşadık... Ondan sonra, en sonunda, neden sonra, hele şükür sonunda... Herşey kafama birer birer dank etti. 2016 Ocak ortası gibi bi aydınlanma yaşadım... Bu böyle olmayacak dedim. Kendime küfür etmeyi bıraktım ve harekete geçtim. Harekete geçmeden önce yediğim son şeyi de bugün gibi hatırlıyorum, telefonumdan da fotosunu hala silmiyorum... Bol soslu bi waffle yemiş ve yanında icetea içmiştim. O gün bazı arkadaşlarım salata falan yerken onlara şaşkınlıkla bakmış ama grup fotolarında kendimi pek bi düpçik bulmuştum. Sonuç olarak allah o günden razı olsun... O gün bugündür daha sağlıklı besleniyorum ve hayatıma giren şekersiz beslenme fikri sayesinde fazlalıklarımdan da kurtulmuş durumdayım. Söylemesi ayıp yine taş gibi olma yolundayım. Bu sefer bir de spora da sardırdım, bildiğiniz kas neyin yapıyorum ve en sonuda yıllardır nasıl çer çöp yiyip yuttuğumu nasıl saçma sapan hareketsiz bi hayatımın olduğunu görebildim. En güzel aydınlanma bunu görebilmekti bence... Artık vijdanım aksine kesinlikle izin vermiyor. Şekersiz diyetimi bitirdiğimden beri tatlı yiyesim var yalan değil ama tatlı ihtiyacımı giderirken bile pasta çikolata ile değil meeyve ve kuru meyve ile aşırıya kaçıyorum...
Aslında geri dönüp bakınca hayat tarzıma her seferinde olması gerektiği gibi tepki vermiş bünyem. Ama ben nasıl bi hayat tarzına sahip olduğumu görememişim..
Yanisi can sıkıntısından anlatısımın geldiği bu yazıda bence alınacak çok ders var... (Buraya da son olarak bi peace işareti alırsam... )
Peace Out!!!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder