Neden pesko-vejetaryen oldum

Geçtiğimiz haziran ayında etraflıca düşünülmüş ve araştırılmış  bir kararla peskateryan olmaya karar vermiştim. Çevremdeki insanların tanıdığı ilk pesko-vejetaryen olma özelliğimle, yakınlarımın epey ilgisini çekti bu durum ve herkes yetersiz bilgileri, atıp tutmaları ve ahkam kesmeleriyle bu kararımı sorgulamaya başladı. Annem sanki uyuşturucu kullanmaya başladığımı açıklamışım gibi ağlamaklı oldu ve her telefonla konuşmamızda hala ne zaman bırakıcaksın şu et yememeyi diye söyleniyor örneğin... Komşularımızdan birinin tepkisi harikaydı sonra... "Bizim bir tanıdığımız vardı, hiç et yemiyordu, hamileliğinde beli kırıldı sonraa...." diyerek beni bu kararımdan döndürmeye çalışmıştı. Orjinal tepkilerden biri de dindar olduğunu o gün anladığım bir arkadaşımdan gelmişti. "Ama hayvanlar bizim için yaratılmış, biz onları yiyelim diye yaratılmış, et yemek bize farz kılınmış neden yemiyorsun ki" demişti, tüm dünyanın sadece insan ırkına hizmet için yaratıldığından gayet emin tavrıyla. Sonra yine neden yemediğimi sorgulayan tanıdıklardan birine hayvan sevgimin ağır basmaya başladığını, evde iki kedim olduğu için onlarla yaşamanın beni bu konuda daha hassas olmaya yönlendirdiğini söylediğimde "senin o kedi dediğin de et yiyor örneğin, hani sen onu seviyorsun diye yemiyorsun ama o hayvancık da karnını etle doyuruyor." demişti. Önceleri kendimi açıklamaya çalışsam da, sonraları bu kafa yapısına hiç bir şey anlatmasam daha iyi olacak sanırım dedim kendi kendime ama işte şöyle harika konuşmalara da çok alışmıştım örneğin;

+Et yemiyor musun?
-Hayır.
+Hiç mi?
-Hiç.
+Tamam o zaman al sucuk ye...
-Onda da et var ya, onu da yemiyorum.
+İyi çorbadan iç bari, bak onda hiç et yok, tavuklu o.
-Ben tavuk da yemiyorum.
+O nasıl işmiş ya, tavuklarını ayır o zaman, suyundan iç.
-Etle pişmiş yemeğin suyunu da içmiyorum.
+Ohhhooooooooooooooooooo..... İyi aç kal o zaman...

Bir de pesko-vejetaryenlik bildiğiniz gibi büyükbaş küçükbaş memeli hiçbir hayvanın etini yememekken, deniz ürünlerini tüketebilmek anlamına geliyor. İşte en büyük anlam kargaşası da burda başlıyor. Az evvel beni bu kararımdan vazgeçirmek için ölesiye savaş veren tanıdıklarım suratlarında alaycı bir tavırla, "eeee balık hayvan değil mi yeğenim, onun da canı yok mu, onu neden yiyosun öyleyse" diyor. Hoppaallaa... O saatten sonra ne açıklasam, "yaw he, he..." diye geçiştirip, balık yiyorum diye insan yiyormuş muamelesi görüyordum...  Hala da böyle bu durumlar. Değişmiyor, bitmiyor...

"Peki ama hakikaten neden et yemiyorsun da balık yiyorsunun allasen"in ayrıntısına gelirsek eğer;

Et yemeyişimin temelde iki sebebi var aslında. Birincisi evdeki kedilerimi, sokaktaki köpekleri, kuşları, hiç görmediğim zürafaları, penguenleri, bana saldırıcağını bile bilsem tilkileri, kurtları kalbimin içinden seviyorken, inekleri, kuzuları, tavukları, keçileri de aynı derecede sevdiğimi anladım. Birine yenebilir gözüyle bakıp diğerine dost, arkadaş, hakları savunulası, soyu korunası gözüyle bakmanın aslında biraz yanlış olduğunu düşünmeye başladım.
İkinci sebebe gelecek olursak et endüstrisindeki acımasız, ahlaksız, kuralsız üretim biçimi bu kararı almamı oldukça tetikledi. A4 sayfası büyüklüğünde kafeslerde 40 gün boyunca antibiyotik ve çeşitli hormon kokteylleriyle şişirilip, öldüğünde bile yerinden alınmayan tavukların etini yiyor olmak, kendimi biraz hastalıklı bir hayvanın cesedini yiyormuşum gibi hissetmeme sebep oldu. Daha da vahimi bu hayvanların gelişim sürecini hızlandırmak için verdikleri onlarca farklı ilacın insan sağlığına nasıl da zararlı olduğunu görmekti. Biraz araştırınca bu sektörün insanlara faydadan çok zarar getirecek gıdalar ürettiğini anladım. İşte bu yüzden de et yemeyi bırakmak istedim.
Et yemezken balık yiyeyim öyleyse dememin de özel bir sebebi vardı aslında. Oda şöyle ki; birincisi balığın hala denizden geliyor olması aslında onu organik yapıyor ve insan eli değmeden tüketebildiğimiz için onu sağlık açısından oldukça faydalı ve vazgeçilmez kılıyordu. İkincisi büyük balığın bile küçük balığı yiyerek beslendiği bir ekosistemde, memeli olmadıkları ve duygularının gelişmiş olmadığına inandığım için vijdanen balığı daha yenebilir kabul edebiliyordum.
Balık yeme konusunda vijdanım %100 rahat olmasa da bunu şu an için gelebildiğim en iyi nokta olarak görüyor ve aslında şu hamile kalma ve çocuk doğurma işini de peskateryen olarak tamamladıktan sonra %100 vejetaryenliğe adım atmak istiyorum.

Vejetaryenliği düşünenlereyse tavsiyem; etrafta "ama etteki besinler başka hiç bir şeyde yok, et yemezsen sağlıksız olursun" diye gezinen insanların söylediklerine kulaklarını tıkasınlar, neden vejetaryen olmak istediklerinin sebeplerine iyi tutunsunlar ve kalıcılığını sağlamak için bu geçiş sürecinde kendilerine zaman tanısınlar. Hergün et yiyorken haftada 2 güne düşürmek bile oldukça büyük bir başarı bence hem sağlığınız, hem dünya kaynaklarının sürdürülebilirliği hem de hayvan hakları için...

Ama herkese en büyük tavsiyem; ne yerseniz yeyin, yediğiniz şeyin kaynağını araştırın. Beslenmenizi planlayın ve aynı oruç tutarken olduğu gibi nefsinizi sınayacak kararlarla sağlıklı beslenmeye yönelmeye çalışın.

Ben et yemediğim gibi abur cubur paketli gıda da yemiyor, çoğunlukla tatlı-rafine şeker de tüketmiyor, pilav-poğaça-börek vs. de çok nadir tüketiyorum. Çok zayıf mıyım diye sorun bi... Yoo... Hiç de değilim. Yemek yemeyi çok seviyorum ve zapzayıf olamayacak kadar da iştahlıyım yediklerime hala...

Yanisi hayat böyle de hala çok lezzetli. Tek farkı sadece çok daha sağlıklı...